Mijn column

dinsdag 30 december 2008

Maak je niet dik!

Tijdens het kerstdiner dit jaar, vroeg mijn tafelbuurvrouw zich af, hoe ik zo slank kon blijven. Ze had, nadat zij al klaar was, een tijdje zitten kijken hoe ik maar bleef opscheppen, bleef eten en bleef genieten. "Tja," dacht ik, "wat een moeilijke vraag…" Meestal is zo´n vraag de aanzet voor een artikel, en zo ook nu.

Mijn gedachten gingen terug naar de middelbare school, waar mijn biologieleraar mij moeiteloos overtuigde van het feit dat lekker eten gezonder is dan vies eten. Toch leuk, als de wetenschap bevestigt wat je eigenlijk als peuter al weet. Zijn uitleg was: Als je het eten wat voor je staat lekker vindt, loopt je mond meteen vol met speeksel. De enzymen in dat speeksel helpen om het voedsel al in de mond gedeeltelijk te verteren, terwijl je maag en darmen de rest doen. Zo worden er meer voedingsstoffen uit het eten gehaald, dan als je het eten niet lekker vindt.

Dus: Eten wat je alle aandacht en waardering geeft wordt beter ontvangen en verteerd door je lichaam, dan eten wat je achteloos naar binnen werkt. Als je die gedachte verder doortrekt, kun je beweren dat (in theorie) bewuste genieters kunnen eten wat ze willen eten zonder dik te worden, terwijl dwangmatige en onbewuste eters wel dik zullen worden.

Daarnaast dacht ik ook aan het gezegde: Maak je niet dik, man. Als je je ergens druk om maakt, wil je nog wel eens vergeten je eten te proeven. Het eten dient dan niet zozeer de smaaksensatie, maar eerder het wegdrukken, verbergen of verstoppen van datgene waar je je zorgen om maakt. De conclusie is logisch: als je iets waar je je zorgen om maakt verstopt, verstopt dat de doorgang van het verteringssysteem.

Als we dan toch het lichamelijke en het geestelijke door elkaar gaan halen, dan moeten we ook vaststellen dat vertering niets anders is dan verwerking. Mensen die niet verwerken wat hen is overkomen, krijgen op een gegeven moment vanzelf ergens last van. Dat kunnen allerlei ongemakken of ziektes zijn, door verstopping van een energiebaan, van een bloedbaan, of van het verteringssysteem.

Voor de gezondmaking van je lichaam en geest schrijf ik daarom het volgende voor: verwerk alles wat je meemaakt; neem er de tijd voor, zodat je daarna weer van al het eten en van alle soulfood die je tot je neemt optimaal kunt genieten. Dit helpt je verwerkingssysteem om alle voedende elementen (voedingsstoffen en inspiratie) op te laten nemen in je lichaam en geest.

Smakelijk eten!

maandag 31 december 2007

Welke sociale verplichtingen?

Wanneer eind december de feestdagen naderen, dwingt zich altijd weer het zelfde mechanisme op: sociale verplichtingen. Iedereen in Nederland krijgt er direct of indirect mee te maken en veel mensen klagen erover. Met de Kerst moeten we naar de (schoon-)familie en met de Jaarwisseling moeten we op het coolste, meest exclusieve feestje rondlopen. Het gebrek aan samenhang tussen mensen komt altijd het duidelijkst in beeld op het einde van het jaar: de periode waarin, door koude en donkerte, samen zijn het hardste nodig is.

Worden sociale verplichtingen door onszelf, of door anderen ten onrechte aan ons opgelegd? Welke verplichtingen horen onlosmakelijk bij het mens zijn te midden van andere mensen? Eigenlijk vraag ik me dus af of we nog wel weten waarover we ons in de decembermaand massaal beklagen.

Meestal zijn het degenen die keuzemogelijkheden te over hebben, waar en met wie zij de feestdagen gaan doorbrengen, die het hardste erover klagen. Terwijl mensen die alleen zijn met Kerst of met de Jaarwisseling, door iedereen erop gewezen worden dat zij zielig zijn en dat ze wel moeten lijden aan eenzaamheid. Alleen zijn met de feestdagen is not done. De tot "eenzaam" bestempelden krijgen bijna de neiging om toch gezelschap op te zoeken, want: "Tja..., het is toch ook misschien wel raar om alleen te zijn op zo´n speciale avond." Je zou bijna denken dat het een sociale verplichting is om met de feestdagen met je eigen groepje samen te zijn; tenminste, als je die hebt.

Ik denk dat het niet je plicht is om volgens de traditie, fysiek samen te zijn met je eigen clubje, maar om stil te staan en uiting te geven aan je verbondenheid met je medemensen. Als je de druk ervaart om ergens aanwezig te zijn, heb je het niet over een sociale verplichting, maar over verwachtingen waar je wellicht (met tegenzin) aan voldoet. Welke sociale verplichtingen hebben we dan wel?

Ik heb sociale verplichtingen altijd als een contradictie in terminus beschouwd. Je had werktijd, die was ingevuld door wat je moest doen. En je had je vrije tijd, die je zelf kon invullen, als je vrije sociale ruimte. Sociale verplichtingen, daar koos ik simpelweg niet voor, omdat ik nooit een reden daarvoor heb kunnen vinden.

Maar nu denk ik daar anders over. Als je iemand vraagt naar diens plannen met de feestdagen en hij/zij zegt alleen te zullen zijn, dan is het je sociale verplichting om diegene uit te nodigen. Aan de ene kant doe je dan iets wat een verband heeft met de boodschap van Jezus Christus; kerstmis is tenslotte zijn verjaardag. Daarnaast stel je die vraag dan pas als je je werkelijk verbonden voelt met die ander, omdat je weet welke gevolgen je vraag kan hebben.

Het is een mooi alternatief voor de gebruikelijke lompheid: wel vragen wat de ander gaat doen met de feestdagen, maar hem of haar niet uitnodigen als het antwoord "alleen zijn" inhoudt. Mensen zijn tegenwoordig eerder geneigd om op een afstandelijke manier hun medelijden te tonen, in plaats van hun werkelijke sociale verplichting op te pakken.

Zo creëer je met je vraag onnodig een gevoel van eenzaamheid bij de ander, zelfs al vond diegene het vooraf prima om alleen te zijn. Het ironische is dan nog wel, dat je zelf waarschijnlijk ook eenzaam zult zijn in je onvrijwillige gezelschap, onder het mom van "sociale verplichtingen".

dinsdag 11 december 2007

Levenskunstenaar: schrijver en coach

Als schrijver en authenticiteitscoach creëer en reflecteer ik zoals een kunstschilder. Daarbij is mijn autonomie, mijn onafhankelijkheid van anderen, essentieel. Ik schilder met woorden mijn inspiratiebron: de Bron van het bestaan en allerlei inzichten en wijsheden die daaruit voortkomen. Zo probeer ik de ziel van elk mens aan te spreken, zodat iedereen stukjes van de Bron in zichzelf gaat ontdekken.

Mijn coaching is als een persoonlijk portret. In zo'n portret help ik mensen om de geestelijke wolken op te lossen die hun innerlijke licht blokkeren, op haar weg naar buiten. Voor die persoonlijke portretten wil ik betaald worden, als blijk van waardering. Ik wil, om coachingscliënten te vinden, mezelf wel zichtbaar maken, maar me niet hoereren op de spiri-commerciële marktplaats, want daar voel ik mij niet thuis. Bovendien, al mijn schilderijen zijn Kunst en kunst spreekt voor zich.

Echt persoonlijke aandacht is steeds schaarser geworden, maar ik vind dat het toegankelijk moet blijven. Ik maak daarom mijn kunst (schrijven en coaching) zo toegankelijk mogelijk voor anderen. Ik werk ten behoeve van de persoonlijke bewustwording van anderen, ten behoeve van de algehele bewustwording op aarde.

Tranen als oplosmiddel voor verdriet

Als ik met mensen over hun problemen praat, kom ik vaak onverwerkt verdriet tegen wat in diegene ligt opgeslagen. Hun pijn is de oorzaak van het verdriet en hun angst zorgt ervoor dat het vast komt te zitten. Door dit vastzittende verdriet, wordt ook hun persoonlijke ontwikkeling geblokkeerd. Als we nu niet ingaan op de oorzaak van de pijn, die toch bij iedereen anders is, kunnen we ons wel de vraag stellen: Hoe verwerk je vastzittend verdriet?

De overtuiging die ik als kind had, was dat je om verdriet te verwerken, moest huilen. Dat werkte lang heel goed, zeker voor mezelf. Nog steeds zie ik tranen als het oplosmiddel waarin je problemen, pijn en angst oplost en naar buiten vervoert. De tranen verdampen en het verdriet wordt teruggegeven aan de kosmos. Dat is de opluchting die je voelt als je gehuild hebt.

Toch heb ik met allerlei mensen gesproken voor wie mijn visie geen oplossing was. Zo waren er mensen die niet bij hun verdriet konden komen, terwijl ze wel wisten dat er verdriet zat. En er waren mensen die oneindig veel verdriet hadden, die niet het gevoel hadden dat ze huilenderwijs iets konden opruimen.

Voor mezelf had ik de manier gevonden om ook in de moeilijkste momenten mijn verwerking te sturen door over pijnlijke ervaringen te schrijven in een dagboek. Schrijvenderwijs kwamen mijn gevoel en verstand samen, kwamen er emoties los en werden mijn hoofd en hart weer helderder. Door te schrijven over de bron van mijn verdriet en over de betekenis van mijn tranen, werd het verdriet welbewust afgevoerd: een structurele oplossing.

Veel mensen die ik deze verwerkingsmethode aanraadde, konden hun emoties echter niet met behulp van de pen aanraken. Dus deze oplossing die voor mij zo succesvol was kon ik niet iedereen voorschotelen. Helaas. Dus, vind je eigen bewuste manier om je tranen aan het rollen te krijgen, verwerk zo je emoties en maak je leven lichter en vrijer!

zondag 11 maart 2007

De kracht van vertrouwen

De ultieme essentie is liefde. Liefde is de energie die creëert en die laat leven, het is het gebruiken van de levenskracht, de stroming van levensenergie. Liefde is overal aanwezig, waar leven is. Het schept tevredenheid, enthousiasme, euforie en gelukzaligheid. Het kleurt je leven zo mooi als maar mogelijk is. Maar het belangrijkste is dat je dit ook zelf ziet, weet en begrijpt. En dat doe je door middel van vertrouwen.

Vertrouwen is je sleutel tot liefde, tot je levensenergie. Vanuit vertrouwen wordt liefde voelbaar en gaan de zintuigen van de mens open. Ineens zie je essenties. Ineens zie je wie je bent en wie een ander is. Ineens zie je waar je bent. Ineens weet je wat je wilt. Ineens zie je wat je kunt.

Vertrouwen krijgen betekent dat je je angsten kunt loslaten, waardoor je pas echt onbevangen je keuzevrijheid kunt ervaren. Vertrouwen laat je mogelijkheden creëren en/of waarnemen. Vertrouwen steunt je overtuiging dat jij gebruik mag en kunt maken van die mogelijkheden. En vertrouwen geeft je ook de daadkracht om die mogelijkheden die jouw ontplooiing bevorderen ook daadwerkelijk te benutten.

De energie die in dit proces rondgaat, dus de energie die jij erin stopt en de energie die je krijgt van dit creatieproces, is liefde. Deze creatieve levensenergie is de enige energie die werkelijk je hart voedt en vult, zonder je afhankelijk te maken. Want een dergelijk creatieproces zet je levenskracht in beweging, waardoor je alleen maar succesvol kunt zijn in wat je onderneemt. Je hebt dan niets te verliezen, alleen maar te winnen wat je creëert.

Maar liefde heeft alleen waarde als het stroomt. Vertrouwen laat liefde stromen, terwijl angst, of wantrouwen, die liefdesstroom stopt. Angst vernietigt liefde en datgene wat door liefde is opgebouwd. Angst maakt je ongelukkig en vernietigt je creatieve levensenergie. Angst sluit je ogen voor de waarheid en laat je waarnemen wat je vreest. Met angst kun je dus in je geest een hele schijnwereld creëren, die je vervolgens als de werkelijkheid gaat zien.

Het is dus essentieel voor het leven en voor de mens, om te vertrouwen. Want wie niet vertrouwt, wordt geestelijk en fysiek sneller oud dan nodig is. Het gebrek aan de stroming van de creatieve levensenergie, liefde, doet immers afbraak aan je vitaliteit, dus aan het leven zelf en aan je relatie met anderen. Dus: vertrouw om liefdevol te leven!

Maar het punt is dus: Hoe vind je vertrouwen, als je het niet hebt? Dat is een vraag die je alleen in een 1-op-1-gesprek kunt behandelen. Je hebt namelijk niet alleen kennis, inzicht of begrip nodig voor het terugkrijgen van vertrouwen, maar vooral ook persoonlijke aandacht, erkenning, liefde en tijd, rust en aandacht voor je innerlijke ontdekkingsreis. Zo in het algemeen kan ik daarover alleen zeggen dat de oplossing voor het gebrek aan zelfvertrouwen in bewustwording ligt.

dinsdag 19 december 2006

Global Soul: verbinding met liefde

Ik ben als het water zonder kruik. Ik kan op allerlei manieren overal naartoe stromen en ik wil op allerlei manieren de ziel voeden van hen die open staan voor mijn liefde.

Ik ben ook als een dorsvlegel, die de egostructuren wil openbreken die de bewustwording van de mens in de weg staan. Het bewustzijn wat ik beoog houdt in: het openstaan voor een vrije stroming van liefde en het ervaren van onze zielsverbondenheid met al het natuurlijke en met de liefde die in alles en iedereen huist. Ook die dorsvlegel is liefde, pijnlijk maar bevrijdend.

Er zijn oneindig veel waarheden, wegen, manieren en vormen van leven, die ik allen probeer te respecteren, zolang ze niet in strijd zijn met de ziel, de ziel blokkeren, de ziel ontkennen, of de ziel negeren.

Want de liefde, die via de ziel tot ons komt, is de ultieme essentie, de creatieve energie uit de Bron van het bestaan, dat wat in elk levend wezen aanwezig is, dat wat ieder nodig heeft, dat wat bruggen bouwt tussen verschillende mensen of groeperingen en datgene waar we ons slechts bewust van hoeven te worden om erdoor vervuld te worden.

En als wij zelf genoeg liefde hebben, waarom zouden we het dan niet delen? Liefde heeft immers pas waarde als het stroomt.

donderdag 7 december 2006

Inspiratie en essentialisme

Omdat ik met mijn visie mensen wil inspireren is het misschien wel belangrijk dat ik uitleg wat ik daarmee bedoel. Inspiratie ontvang je, denk ik, als iemand iets laat zien of horen wat hij kan, vindt, voelt, ziet, of denkt, waarmee hij jou raakt en waarin je jezelf herkent. Hij raakt je omdat jij voelt en beseft dat je in potentie de zelfde kwaliteit hebt, die je tot dan toe nog niet tot ontwikkeling hebt gebracht. Inspiratie kan je dus stimuleren om een kwaliteit, waarvan je de kiem al met je meedraagt, te herkennen in wat iemand met je communiceert, om te erkennen dat jij die kwaliteit ook hebt is en om deze kwaliteit tot ontwikkeling te brengen.

Zelf word ik het meest geïnspireerd door mensen die hun eigen waarheden vertellen. Ik merk dat ik dan aandachtig luister, alles hoor wat ze zeggen en dat ik datgene uit hun visie opsteek wat voor mij ook als waar aanvoelt. Die waarheden die ik herken in zijn, uit woorden bestaande, spiegelbeeld van mij, integreer ik dan in mijn eigen waarheid. Alleen datgene waarin ik mezelf herken kan ik als inspirerend ervaren.

De rest van wat hij zegt, wat niet in mijn waarheid past, hoor ik dan als een spiegelbeeld van de wereld en ik denk: dus er zijn ook mensen die dit als waar ervaren. Dat is kennis, inzicht in andermans waarheden. Hoe meer van dat soort sociaal inzicht je verwerft, hoe beter je met anderen om kunt gaan zonder op hun tenen te gaan staan, maar je moet die kennis niet verwarren met jouw eigen waarheid. De twee hebben niets met elkaar te maken.

Ik word nauwelijks geïnspireerd door mensen die de waarheden van anderen herhalen, zonder dat ze zelf de keuze hebben gemaakt welke van die waarheden zij zelf onderschrijven. Dat noem ik onpersoonlijk contact. Maar ook als zij wel die waarheden van anderen wel als hun eigen waarheid verkondigen, als zij die waarheden geloven, dan voel ik mij niet vaak geïnspireerd, omdat het niet eigen is. In sommige gevallen zou ik dan willen spreken met de eigenaar of bron van die waarheden, die niet gelooft maar die het zelf zo ziet, maar dat is lang niet altijd mogelijk.

Met het essentialisme verkondig ik dus slechts mijn eigen waarheid en visie, in een poging anderen bij de waarheid te brengen die uit hun eigen ziel, ofwel uit hun diepste identiteit komt en om hen te stimuleren om hun eigen visie te ontwikkelen vanuit die ziel. Ik wil dus absoluut niet dat anderen mijn waarheden kopiëren, napraten, geloven of volgen, want dan zouden ze van hun eigen waarheden vervreemden, of in een spagaat komen, of zeggen wat ze niet menen. Nee, ik wil alleen mensen, die zichzelf herkennen in sommige dingen die ik zeg, inspireren om hun zelfbewustzijn te vergroten met behulp van die sommige dingen die hen raken. Ik wil mensen inspireren om hun waarheden meer eigen te maken. En ik wil ook mensen inspireren om zich te ontwikkelen in de richting van eigenliefde op basis van de verbinding met hun ziel, met de Bron van het bestaan en met alles en iedereen die uit die zelfde Bron voortkomen als wij.

Sommigen zeggen dat dat te veel is om in één mensenleven te ontwikkelen en dat kan voor velen waar zijn. Maar het gaat mij ook niet om het op tijd bereiken van het einddoel. Trouwens, wie weet mag je wel doorgaan met je ontwikkeling na je dood, in een volgend leven. Het gaat mij vooral om de vergroting van het bewustzijn, van de helderheid van het perspectief, van de vrijheid van het ego en van de verbondenheid met de ziel. Die vergroting kan elke dag, of elke week plaatsvinden, en als ik daar een rol in kan en mag spelen als inspirator, dan doe ik dat graag. Maar iedereen moet zelf, op eigen kracht, de stappen zetten die hij of zij nodig vindt, om zich te ontwikkelen naar een completer mens.

maandag 4 december 2006

Essentialisme en persoonlijke ontwikkeling

Met het essentialisme wil ik mensen inspireren om op zoek te gaan naar hun eigen kern, die bestaat uit hun ziel en hun ego. Deze twee onderdelen vormen samen je persoonlijkheid. Je ziel is daarbij je diepste, originele en natuurlijke identiteit, die al bestond op het moment dat je geboren werd. Ik neem daarbij aan dat deze gevoed is door de eerdere levens die je ziel geleefd heeft. Door die eerdere levens zijn er verschillen tussen mensen met oude en mensen met jonge zielen, waarbij een oudere ziel zich sterker laat gelden dan een jongere. Je ego wordt gevormd sinds je geboorte, onder andere door je opvoeding, je ervaringen, door je werk, door je cultuur, door je religie en door de omgeving waarin je leeft.

Het ego is een middel om op de plek waar je geboren wordt, uit de voeten te kunnen. Zo leer je bijvoorbeeld om te communiceren in dezelfde taal als die door je omgeving gesproken wordt. Communiceren is niet het doel maar het is een middel om te leren en om je boodschap over te brengen. De essentiële boodschap die mensen te communiceren hebben, komt uit de ziel. Uit de ziel komt je eigen waarheid, die je uit met behulp van je ego. Het ego is dus een hulpmiddel, zoals een gereedschapskist of een voertuig. Als we het ego zien als een voertuig, dan is de ziel de bestuurder van dat voertuig. De ziel is de zingever, richtinggever en de inhoudelijke beleidsbepaler van je leven. Tenminste, zo zou het moeten zijn.

De ziel is verbonden met de Bron van het bestaan. Die Bron heeft geen ego en heeft dus geen menselijke vorm, geen wil, zij veroordeelt niet, wordt niet boos, heeft geen behoefte aan macht en heeft geen belangen. De Bron bestaat slechts uit liefde, uit de constructieve energie. Uit die Bron komt de oerenergie, die al het leven en alle materie op aarde heeft voortgebracht. Deze oerenergie is onbeperkt voorradig voor hen die zich via hun ziel aansluiten op het energienetwerk van die Bron. Je verbinding met deze energiebron vindt plaats door je bewust te worden van je ziel, van wie je in wezen bent en door vanuit je ziel te leven, ook al kun je ook zonder dat bewustzijn, op een natuurlijke manier vanuit je ziel leven als je dat nooit hebt afgeleerd. Als je geboren wordt ben je namelijk al verbonden met de oerenergie. Daarom heeft een kind aanvankelijk onvoorwaardelijke liefde voor zijn moeder en onvoorwaardelijke vertrouwen in zijn omgeving. Dat is de onschuld die de meeste mensen al vrij snel kwijtraken wanneer ze zich moeten aanpassen aan de waarheden van onbewuste anderen, waardoor ze verwijderd raken van hun eigen intuïtieve waarheid, ofwel van hun ziel.

De wereld is een soort leerschool waarin een ziel leert omgaan met het ego. Als de ziel uit de Bron naar de aarde komt, vergeet hij eerst waar hij vandaan komt en wie hij in wezen is. Hij wordt geconfronteerd met het ego, een ander deel van zijn menselijke hoedanigheid. De mens moet een bewustzijn creëren om te begrijpen wie hij is en om zijn twee componenten, de ziel en het ego, voor de juiste doelen in te zetten. De reis van de ziel leidt door vele levens, die allemaal bijdragen aan de bewustwording van de mens. Als de mens zich compleet bewust is geworden van wie hij in essentie is, is zijn ziel compleet verlicht en weet het ego hoe hij zijn talenten kan aanwenden om de boodschap van de ziel, onvoorwaardelijke, zuivere, scheppende liefde, te delen met anderen.

De intelligentie van de ziel is de intuïtie. Het is tegelijkertijd een zintuig, een kompas en een beschermingsmechanisme. Als je je door je intuïtie laat leiden ben je verbonden met de oerenergie uit de Bron van het bestaan. Daardoor ben je zo wakker en energierijk, dat je een enorm sterke bescherming geniet tegen mogelijke gevaren. Je doorziet bijvoorbeeld leugens en manipulatie en je voelt wat je moet doen om bedreigingen te omzeilen of te bezweren. Bovendien trek je ervaringen aan die je nodig hebt om een groter bewustzijn te krijgen, om inzicht te krijgen in bepaalde essenties, om je talenten te ontwikkelen en om je mogelijkheden te benutten. Ervaringen die je bewuster moeten maken trek je ook aan als je niet je intuïtie volgt, maar dan meer in de vorm van waarschuwingen, die steeds sterker erop aandringen dat je je bewust wordt voor het waarom van de gebeurtenissen die je overkomen.

Als je je eigen kern hebt leren kennen, als je hebt gezien wie je in wezen bent en welke kwaliteiten je hebt, kun je je ego optimaal aanwenden om de boodschap van je ziel te delen met de rest van de wereld. Je kunt een levensdoel kiezen vanuit je ziel en je kunt die, met behulp van alles wat je geleerd hebt in je leven, waarmaken. Maar je leeft niet alleen om je eigen doel na te streven. De ziel is namelijk niet alleen verbonden met de bron van het leven, maar ook met alles wat uit diezelfde bron voortkomt. Via je ziel ben je dus verbonden met alle mensen en met de natuur. In essentie is het doel van ieder mens, zijn liefde in de een of andere vorm delen met anderen. De talenten die iemand tot ontwikkeling heeft gebracht tijdens zijn leven, bepalen de vorm waarin iemand zijn liefde kan delen met anderen.

Dus met behulp van het essentialisme wil ik mensen inspireren om hun ego vrij te maken en om bewust te worden van de verbondenheid via hun ziel met de wereld, om zich te wijden aan het delen van hun diepste essentie: liefde.